Nikki surft de golven van zijn leven in Portugal

Op zondagochtend stapte ik mijn bed uit om koffie te zetten en de surfvoorspellingen te checken op de webcam van Wijk aan Zee. Het was niet de eerste keer dat MagicSeaWeed me enthousiast had gemaakt voor wat uiteindelijk een platte zee bleek te zijn. Teleurgesteld besloot ik het roer om te gooien: ik wilde op surftrip. Een surfvakantie naar een land, waarbij de garantie op golven even groot was als de garantie dat President Trump gekke uitspraken maakt. Best een grote kans dus! Ik besloot om met de surfsafari Portugal van Tasha’s surfcamp mee te gaan.

In het vliegtuig naar Portugal bedenk ik wat me te wachten staat. ,,Zo meteen beland ik in een groep met twaalf onbekende mensen. Zouden deze mensen elkaar al kennen? Zouden ze allemaal een vriend/vriendin hebben meegenomen? En hoeveel surfervaring hebben ze? Met mijn warme jas kom ik op het vliegveld van Lissabon aan waar het gelijk super fijn weer is. Al zwetend sleep ik mijn eigen board mee en neem de bus naar Ericeira, waar Natasha me oppikt. Op naar de surfvilla!

Bij het huis word ik opvangen door drie fantastische vrouwen die een maaltijd voor me hebben gemaakt. De vermoeidheid van de reis en de honger worden snel de kop ingedrukt en nog voordat de zon volledig onder is hebben we diepgaande gesprekken over het leven. Het voelt alsof ik deze mensen al jaren ken. Later op de avond geef ik mijzelf een rondleiding door de villa. De villa heeft drie ruime slaapkamers, drie badkamers met toiletten, een grote tuin met barbecue, een zwembad en een kelderruimte met pooltafel en een discobal. Voldaan van mijn reis en alle ontmoetingen met nieuwe mensen zoek ik mijn bed op en ga ik lekker dromen over alle avonturen van morgen.

De volgende ochtend schijnt er een lekker zonnetje en komt de rest van de groep aan. Het ijs is al snel gebroken en het voelt alsof ik met een nieuwe familie op vakantie ben! Mijn nieuwe familie bestaat nu Belgen en Nederlanders tussen de 20 en 50 jaar oud en erg verschillende surfskills. Eén ding hebben we allemaal gemeen! We hebben erg veel zin om de Portugese oceaan te trotseren en samen een goede tijd te hebben.

Mijn board komt gelukkig ongeschonden uit de boardbag en ik smeer er gelijk een goede laag sex-wax op. Ik ben klaar voor de eerste surfdag! De helft van de groep heeft een eigen board en de andere mensen hebben een groen, blauw of geel softtop gehuurd.

Door de duinen lopen we naar het strand toe. De zee heeft mij wel vaker teleurgesteld, dus ik temper mijn verwachtingen een beetje. Wanneer het zoute water daadwerkelijk in zicht is, gaat mijn surfhart harder kloppen! “JAAAHAAA!” Ik kan mijn ogen niet geloven. Het ziet er geweldig uit! Hiervoor ben ik naar Portugal gekomen!

Onze surffamilie wordt opgesplitst: De beginners krijgen les en uitleg op hun softtop, terwijl de anderen gelijk de zee in rennen. In het water zie ik dat iedereen de verplichtingen van het leven snel heeft verdrongen en met een big-smile op de boards zit te wachten op de golven. Mijn nieuwe Belgische vriend maakt meteen indruk op me! Hij had nog maar een paar keer gesurft in België en wilde hier flinke stappen maken. Eén van de eerste sets die langs komt pikt hij gelijk mee. Het lijkt bijna een, in slow-motion afgespeelde, film waarbij hij op zijn board springt en iets uitkraamt van “Jaaaahooeoeeeeeh!”. Het was duidelijk dat hij de tijd van zijn leven heeft! En de stappen die hij wilde maken heeft hij na de eerste golven gelijk in de pocket. Dit beeld wordt keer op keer herhaald. Fantastisch blije mensen die met elkaar plezier hebben en elkaar helpen om verder te komen met surfen.

Aan het einde van de middag gaan we ook een keer naar het lokale skatepark naast de Quiksilverstore. Mijn jeugdsentiment komt omhoog en ik probeer vijfendertig keer achter elkaar een 360-flip te landen, met zo’n 15 procent kans op slagen. Het lukt me niet om de truc succesvol uit te voeren, maar wat maakt het uit. Om me heen zie ik kleine jongens en meiden met helmen op als een gek door het skatepark vliegen. Een warm gevoel overvalt me…wat een nostalgie.

Na een nieuwe dag vol heerlijke golven gaan we inspiratie op doen in Peniche. Onze grote helden van de World Surf League strijden op de hoge golven van Supertubos om de wereldtitel. De barrels en air-tricks vliegen ons om de horen.

Ineens begint het hele strand te klappen en te juichen. Op dat moment snap ik niet goed wat er gaande is. Als ik me omdraai rent een drievoudig wereldkampioen (Mick Fanning) me bijna omver omdat hij water in het moet. Wat een held is dat. Met uitzicht op een prachtige zonsondergang genieten we nog even van een glas sangria en een lekkere maaltijd.

We sluiten deze fantastische surfweek af met een barbecue. We kletsen vrolijk verder over wie er de beste golven heef gesurft, op de mooiste surfspots is geweest of de meeste gekke wipe-outs heeft gemaakt. Er worden gelijk plannen gesmeed voor een reünie en om nog een keer mee te gaan met Tasha’s Surfcamp. Er wordt veel gelachen en geknuffeld. Met gemengde gevoelens kijk ik terug op de surfsafari. Ik ben blij omdat ik een geweldig week heb beleefd met veel mooie avonturen. Maar ik besef me ook dat de week voorbij is en dat ik afscheid moet nemen van mijn nieuwe surffamilie.

Met pijn in mijn hart maar een nieuwe familie en een fantastische surftrip rijker keer ik terug naar huis. Mijn surfhart is weer even gevuld.

 

Julia van Rooij vindt haar ritme terug op de golven van Bali

Door een afgescheurde kruisband miste Julia van Rooij (23) de World Surfing Games in Biarritz. De Leidse PABO-studente was erg teleurgesteld, maar zette daarna alles op alles om te herstellen van haar knieoperatie. In het exotische Bali werkt ze hard aan herstel en zoekt ze haar finesse in het surfen terug.

NATASHA SMIT

CANGGU- Met haar blonde haren zwiert Julia van Rooij over het strand ‘Berawa’ op Bali. In haar eentje zwerft ze over het Indonesische eiland op zoek naar de beste golven. ,,Je bent hier nooit alleen,’’ zegt ze gelijk. ,,Ik vind het geweldig om in mijn eentje te reizen. Dan ontmoet je veel meer mensen en maak je veel meer mee, dan als je met zijn tweeën of drieën reist. Dat vind ik niet moeilijk; in El Salvador heb ik vorig jaar gemerkt dat ik prima voor mezelf kan zorgen.’’

Ze groeide op het boerenplatteland van Groningen op. Dat is niet een omgeving dat bekend staat om haar hoge golven en de enige zee die je daar vindt, dat is de doorgaans kalme Waddenzee. Toch werd Van Rooij op haar twaalfde gegrepen door het surfvirus. Met haar ouders en haar broertje was ze onderweg naar een duikvakantie in Portugal, toen de familie met autopech strandde in Bordeaux. ,,We konden niet meer verder,’’ vertelt Van Rooij, als ze bij het Solid Surf huis in Canggu met haar voeten in het zwembad bungelt. Ze heeft een deal gesloten met Jordy Robers, de eigenaar, waardoor ze een week gratis in Canggu mag verblijven. Veel geld heeft de PABO-studente niet, maar vindingrijk is ze wel.

,,Mijn broertje en ik vonden het helemaal niet erg dat we toen niet verder konden rijden,’’ zegt de blonde surfster. ,,Wij ontdekten al gauw de hoge golven bij Carcans en vanaf de eerste dag waren we daar niet meer weg te slaan. Voor 100 euro kochten we een tweedehands surfboard en daarop hebben we, afwisselend, leren surfen. Mijn broer was vier jaar ouder dan ik, dus hij had het board wat vaker dan ik. Na lang zeuren kreeg ik een eigen surfboard van mijn ouders.’’

Bij haar studiekeuze wist Van Rooij gelijk waar ze heen wilde: naar zee. Ze verruilde het platteland in voor een kamer in de stad: Leiden. Dat klinkt mooi, maar het meisje uit Groningen moest wennen aan het snelle leven van Leiden. ,,Ik keek de kat uit de boom,’’ vertelt ze. ,,In het begin vond ik het erg spannend om zo op mijn zeventiende in mijn eentje in Leiden te wonen. Mijn studie fysiotherapie sloeg ook niet zo aan en na vier maanden stopte ik met mijn studie en vond ik een baantje als pizzabezorger.’’

Inmiddels heeft de blondine een studie gevonden die wel bij haar past (de PABO) en kan ze vanuit Leiden met hartenlust haar geliefde sport beoefenen: het golfsurfen. In 2011 werd Van Rooij al een keer kampioen van de Benelux en afgelopen jaar had ze haar zinnen gezet op de World Surfing Games in Biarritz. Ze had zich al bijna voor het prestigieuze evenement gekwalificeerd, toen een afgescheurde kruisband in november roet in het eten gooide. ,,Ik baalde zo,’’ vertelt ze. ,,Even dacht ik er over na om gewoon hard te trainen en te kijken hoe het zonder kruisband zou gaan. Maar al gauw besloot ik om me te laten opereren. Dat betekende echter wel dat ik negen maanden moest revalideren.’’

Die revalidatieperiode is nu bijna voorbij en de blonde surfster brengt de laatste maanden van haar herstel door op het exotische Bali. Onder de tropische zon zoekt zij haar weg terug naar de top. ,,Mijn herstel gaat boven verwachting,’’ zegt ze. ,,Mijn fysiotherapeut vond het wat snel om nu al naar Bali te gaan, maar ik pas goed op en ik heb bijna geen pijn meer in mijn knie. Ik vind het heerlijk om na al die tijd weer te kunnen surfen.’’

Gepubliceerd in het Leidsch Dagblad.

No fancy boats, but plain and simple! This is how the local people of the Mentawai live.

The Mentawai are known for its big and beautiful waves. The tropical surf spots attract people (mostly guys) from all over the world, who pay a fortune to go at a big, luxurious charter boat and to chase the waves. Most western people, and especially the surfers, often forget though that the Mentawai are also a couple of tropical islands, where local, often poor people live.

At North pagai, one of the southern islands of the Mentawai, I got the opportunity to spend five days with a local family. Reno Lainge Baje Sapalakai and his dad (Hendri Nasrani Sapalakai) gave me the possibility to stay with them and to see how they and their family are living. In short. Where the Western surf charter boats are very luxurious, the houses of the local people are not. Most houses are constructed of wood and they are built by the people themselves! Reno and his dad spend days to redecorate their existing house and they make their own chairs, their own tables and their own balconies. And if something is broken, they don’t call a company, but they fix it themselves.

Jali (Reno’s uncle) with the banana’s and Reno who’s picking coconuts

Most of the houses are built on the water front and it is no surprise that a tsunami or an earthquake could do big harm out here. Maybe not at Sikakap itself, because its located between a couple of islands, but at other islands like Simeulue the tsunami of 2014 caused a lot of damage. A lot of houses were destroyed and in the province of Aceh a lot of people were killed.

Reno has a big family (his dad has 11 brothers and sisters) and his family is strongly represented in Sikakap and the island of North Pagai. His dad sits in the parliament of the Mentawai, but he spends most of his time working on the guesthouse that Reno wants to construct. These guys don’t fool around. They work day and night! Don’t be surprised if you still find them working at 03.00 o clock at night. They make a lot hours, but your never hear them complain. Reno’s dad likes to sing when he is cutting the wood or constructing a chair. Sometimes they are so got up in their work that they forget to eat and forget the time. If you are building a guesthouse with your own (bare) hands, it takes time!

We also got the opportunity to visit Reno’s uncle Jali who lives in the jungle. Jali works as a security guard at the government, but most of the time he works as a farmer. He has small wooden house in the jungle, with only a few things in there. A fire, a chair and a bed (I haven’t seen it though) are all that his wife and his two young children need. It is amazing to see how these people can live in these simple conditions and still be happy. You don’t need all that luxury if you can live in nature and live from everything that is growing around you.

Around his house Jali planted a lot of banana trees, (a bunge of banana’s will earn him 15 dollars) a local fruit which I consider as lychee and lot of other plants, that give the uncle enough money and food to live from. The whole family works at the farm and grandfather (who lost most of his teeth) lives with them. This is how a lot of local people in the Mentawai live and that is what most charter boats, when they float around to find waves, seem to forget. There is nothing wrong with chasing the waves of your life, but it would be good to do something back for the local people. To give them a bit of money or other means, where they can improve their life with. Because these people are not only local and a bit poor, but also some of the nicest people in the world.