De jonge moeder Sandrine vond zichzelf terug in het surfen.

Als moeder heb je het soms zwaar te verduren. Je cijfert je jezelf volledig weg voor je kinderen. Sandrine van Bennekom (34) dreigde zichzelf kwijt te raken en ze kwam zelfs in de ziektewet terecht. Totdat ze het surfen ontdekte: ,,Met het surfen kan ik mezelf weer opladen. Na een surfsessie kom ik als herboren het water uit. Dat doet zoveel voor me.’’

Via een voormalig vriendje kwam Sandrine van Bennekom in aanraking met het golfsurfen. Haar ex was bezeten van surfen en als ze hem wilde zien, dan moest ze wel surfen. ,,Het surfen stond bij hem op één’’, zo vertelt ze. ,,Hij gaf me ook wat surftips,  maar dat stelde niet zoveel voor. Als hij een paar goede golven zag, dan was hij weg. Dan wilde hij liever zelf surfen. Daardoor ging het surfen niet echt lekker. Na zes jaar ging die relatie uit en verloor ik ook mijn aandacht voor het surfen. Totdat ik een paar jaar geleden met Tim, mijn huidige man, naar Bali ging en het surfen weer oppakte. Ik vond het heerlijk om weer in het water te liggen.’’

Haar leven was inmiddels behoorlijk veranderd. Sandrine was moeder geworden en ze heeft nu twee dochters van twee en vier. ,,Mijn kinderen zijn fantastisch, maar ik vond het ook heftig om kinderen te krijgen. Ik ben iemand die veel tijd investeert in vriendschappen en de mensen van wie ik hou. Maar ik merkte dat ik mezelf volledig verloor in het moederschap en het leven met de kinderen. Tegelijkertijd ben ik vorig jaar ook getrouwd en kreeg ik een nieuwe baan bij jeugdzorg.’’

,,Dat klinkt allemaal fantastisch, maar voor mij was het behoorlijk zwaar. Bij jeugdzorg kreeg ik van de leerlingen intense verhalen te horen en die moest ik wel verwerken. Maar thuis was ik gelijk weer met mijn eigen kinderen bezig, waardoor ik te weinig tijd nam voor mezelf. Ik ging volledig op in het leven van de leerlingen en van mijn eigen dochters en ik vergat mezelf. Totdat het echt niet meer ging en ik last kreeg van hartkloppingen.’’

Sandrine stopte met werken en ze ging in gesprek met een psycholoog. ,,Waar laad je nu echt van op, vroeg ze mij. Wat is een plus en kost je geen energie. Ik kon maar één ding bedenken en dat was surfen. Ik word zo blij als ik in het water lig en een paar golven pak. Dan kan ik even alles om me heen vergeten en ben ik alleen maar met het surfen bezig. Het voelt soms een douche. Alsof ik van buiten en van binnen volledig gewassen wordt en er weer helemaal fris uitkom. Ik stap als een herboren mens het water uit.’’

,,Het surfen werkt voor mij als een meditatie. Het liefst ga ik drie keer per week het water in en dan vind ik het fijn om met de surflessen van Tasha’s Surfcamp mee te doen. Die zijn zo gezellig en dan maak ik zelf ook veel progressie. Verder kun je het surfen zien als een metafoor voor het leven. Zo’n golf kan best groot zijn als hij op je af komt, maar als hij er eenmaal is, dan blijkt hij toch niet zo eng te zijn. Dat overkomt me in het leven zelf ook vaak.’’

,,Ik heb geen controle over de golven, maar ik kan er wel mee leren omgaan. Ik kan me er wel op voorbereiden. Als ik rommelig aan een golf begin, dan is de kans groot dat ik van mijn board afval. Maar als ik klaar lig en goed peddel, dan kan ik aardig surfen. Ik heb nu een veel betere balans gevonden in mijn leven. Natuurlijk hou ik zielsveel van mijn kinderen en mijn man, maar af en toe kies ik ook voor mezelf. En Tim geeft me daar gelukkig ook de ruimte voor. Zoals die momentjes op het water, dat ik even alleen met mezelf en de golven bezig ben. Daar kan ik intens van genieten en het geeft me genoeg energie om met de rest van het leven aan te gaan.’’

Ga mee op surfsafari naar Marokko!

 

From an auto-immune disease back into surfing

Surfing always has been my thing. When you catch a wave it is the most magical feeling ever. Last year everything changed in my life and I became very ill. I got bitten by a Zika mosquito and because of the bite I got GBS (auto-immune, muscle, nerve disease). I survived, but I ended up in a wheelchair not knowing if I could ever walk again.. No even thinking about surfing. 

by: Janneke Charlotte de Vries

The last year and a half has been a challenge. This year, on my birthday, I managed to be on a surfboard again.. For the first time! I was not able to stand up, because my muscles were still weak. But I was there in the water and that was all that matters.

Bali

This September I went to my favorite island ever! I  Bali. I watched the surfers surf the sunset and it made me so thankful & grateful to be there and to feel alive. The sunsets prove that endings can be beautiful too.

That moment gave me the motivation and the drive to go back on my surfboard again. In Bali I surfed a few times and it was a challenge for me. I managed to catch a few waves though and that felt as such a big achievement. I was so proud of myself. Especially if you think of where I came from.

Stronger

If I look back to what happened to me it only made me stronger. My experience in Bali gave me the strength and the faith again to continue my surfing career. To keep going and improve my surfing skills. I would like to go to a surfcamp as Tasha’s Surfsafari in Morocco. To continue trusting my body and growing in doing what I love to do most.

 

 

Nikki surft de golven van zijn leven in Portugal

Op zondagochtend stapte ik mijn bed uit om koffie te zetten en de surfvoorspellingen te checken op de webcam van Wijk aan Zee. Het was niet de eerste keer dat MagicSeaWeed me enthousiast had gemaakt voor wat uiteindelijk een platte zee bleek te zijn. Teleurgesteld besloot ik het roer om te gooien: ik wilde op surftrip. Een surfvakantie naar een land, waarbij de garantie op golven even groot was als de garantie dat President Trump gekke uitspraken maakt. Best een grote kans dus! Ik besloot om met de surfsafari Portugal van Tasha’s surfcamp mee te gaan.

In het vliegtuig naar Portugal bedenk ik wat me te wachten staat. ,,Zo meteen beland ik in een groep met twaalf onbekende mensen. Zouden deze mensen elkaar al kennen? Zouden ze allemaal een vriend/vriendin hebben meegenomen? En hoeveel surfervaring hebben ze? Met mijn warme jas kom ik op het vliegveld van Lissabon aan waar het gelijk super fijn weer is. Al zwetend sleep ik mijn eigen board mee en neem de bus naar Ericeira, waar Natasha me oppikt. Op naar de surfvilla!

Bij het huis word ik opvangen door drie fantastische vrouwen die een maaltijd voor me hebben gemaakt. De vermoeidheid van de reis en de honger worden snel de kop ingedrukt en nog voordat de zon volledig onder is hebben we diepgaande gesprekken over het leven. Het voelt alsof ik deze mensen al jaren ken. Later op de avond geef ik mijzelf een rondleiding door de villa. De villa heeft drie ruime slaapkamers, drie badkamers met toiletten, een grote tuin met barbecue, een zwembad en een kelderruimte met pooltafel en een discobal. Voldaan van mijn reis en alle ontmoetingen met nieuwe mensen zoek ik mijn bed op en ga ik lekker dromen over alle avonturen van morgen.

De volgende ochtend schijnt er een lekker zonnetje en komt de rest van de groep aan. Het ijs is al snel gebroken en het voelt alsof ik met een nieuwe familie op vakantie ben! Mijn nieuwe familie bestaat nu Belgen en Nederlanders tussen de 20 en 50 jaar oud en erg verschillende surfskills. Eén ding hebben we allemaal gemeen! We hebben erg veel zin om de Portugese oceaan te trotseren en samen een goede tijd te hebben.

Mijn board komt gelukkig ongeschonden uit de boardbag en ik smeer er gelijk een goede laag sex-wax op. Ik ben klaar voor de eerste surfdag! De helft van de groep heeft een eigen board en de andere mensen hebben een groen, blauw of geel softtop gehuurd.

Door de duinen lopen we naar het strand toe. De zee heeft mij wel vaker teleurgesteld, dus ik temper mijn verwachtingen een beetje. Wanneer het zoute water daadwerkelijk in zicht is, gaat mijn surfhart harder kloppen! “JAAAHAAA!” Ik kan mijn ogen niet geloven. Het ziet er geweldig uit! Hiervoor ben ik naar Portugal gekomen!

Onze surffamilie wordt opgesplitst: De beginners krijgen les en uitleg op hun softtop, terwijl de anderen gelijk de zee in rennen. In het water zie ik dat iedereen de verplichtingen van het leven snel heeft verdrongen en met een big-smile op de boards zit te wachten op de golven. Mijn nieuwe Belgische vriend maakt meteen indruk op me! Hij had nog maar een paar keer gesurft in België en wilde hier flinke stappen maken. Eén van de eerste sets die langs komt pikt hij gelijk mee. Het lijkt bijna een, in slow-motion afgespeelde, film waarbij hij op zijn board springt en iets uitkraamt van “Jaaaahooeoeeeeeh!”. Het was duidelijk dat hij de tijd van zijn leven heeft! En de stappen die hij wilde maken heeft hij na de eerste golven gelijk in de pocket. Dit beeld wordt keer op keer herhaald. Fantastisch blije mensen die met elkaar plezier hebben en elkaar helpen om verder te komen met surfen.

Aan het einde van de middag gaan we ook een keer naar het lokale skatepark naast de Quiksilverstore. Mijn jeugdsentiment komt omhoog en ik probeer vijfendertig keer achter elkaar een 360-flip te landen, met zo’n 15 procent kans op slagen. Het lukt me niet om de truc succesvol uit te voeren, maar wat maakt het uit. Om me heen zie ik kleine jongens en meiden met helmen op als een gek door het skatepark vliegen. Een warm gevoel overvalt me…wat een nostalgie.

Na een nieuwe dag vol heerlijke golven gaan we inspiratie op doen in Peniche. Onze grote helden van de World Surf League strijden op de hoge golven van Supertubos om de wereldtitel. De barrels en air-tricks vliegen ons om de horen.

Ineens begint het hele strand te klappen en te juichen. Op dat moment snap ik niet goed wat er gaande is. Als ik me omdraai rent een drievoudig wereldkampioen (Mick Fanning) me bijna omver omdat hij water in het moet. Wat een held is dat. Met uitzicht op een prachtige zonsondergang genieten we nog even van een glas sangria en een lekkere maaltijd.

We sluiten deze fantastische surfweek af met een barbecue. We kletsen vrolijk verder over wie er de beste golven heef gesurft, op de mooiste surfspots is geweest of de meeste gekke wipe-outs heeft gemaakt. Er worden gelijk plannen gesmeed voor een reünie en om nog een keer mee te gaan met Tasha’s Surfcamp. Er wordt veel gelachen en geknuffeld. Met gemengde gevoelens kijk ik terug op de surfsafari. Ik ben blij omdat ik een geweldig week heb beleefd met veel mooie avonturen. Maar ik besef me ook dat de week voorbij is en dat ik afscheid moet nemen van mijn nieuwe surffamilie.

Met pijn in mijn hart maar een nieuwe familie en een fantastische surftrip rijker keer ik terug naar huis. Mijn surfhart is weer even gevuld.